OCCUPY ΑΣΟΕΕ VOL.2 Φεστιβάλ Ενωτικής Πρωτοβουλίας

Φέτος, για δεύτερη φορά, αποφασίσαμε να διοργανώσουμε ένα πολιτικό-πολιτιστικό φεστιβάλ Ενωτικής Πρωτοβουλίας(στην οποία συμμετέχουν τα σχήματα της ΡΑΣ-ΕΑΑΚ, της Α.Ρ.Εν.Α.,του ΑΡ.ΔΙ.Ν. και ανένταχτοι/ες αγωνιστές/στριες), την οποία συστήσαμε πέρυσι, με στόχο την ανασυγκρότηση του συλλόγου. Αυτό το φεστιβάλ, αποτελεί αντιπαράδειγμα στον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητάς μας, που μας θέλει να βλέπουμε το Πανεπιστήμιο απλά σαν ένα εξεταστικό κέντρο όπου θα πηγαίνουμε για να παρακολουθούμε και να δίνουμε μαθήματα. Κόντρα λοιπόν σε αυτές τις λογικές, που μας στερούν το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο και στη διασκέδαση, εμείς προτάσσουμε την επανοικειοποίηση του χώρου του Πανεπιστημίου. Αυτό σημαίνει ότι βλέπουμε το Πανεπιστήμιο ως έναν ανοιχτό κοινωνικό χώρο και ως έναν χώρο πολιτικής και πολιτιστικής αναζήτησης. Γι’ αυτό, μαζευόμαστε, συζητάμε και διασκεδάζουμε συλλογικά και εναλλακτικά.

Αυτό το φεστιβάλ αποτελεί και μια απάντηση στην κατάσταση που επικρατεί εν γένει στα Πανεπιστήμια, αλλά και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ. Παρατηρούμε αρχικά την επίθεση στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Συγκεκριμένα, κάρτες σίτισης δικαιούνται ελάχιστοι φοιτητές, η μία εστία έχει κλείσει και η άλλη στεγάζει ένα πολύ μικρό αριθμό φοιτητών, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε για συγγράμματα και σημειώσεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να επιβαρύνονται όλο και περισσότερο οι ίδιοι οι φοιτητές. Παράλληλα, παρατηρούμε την εντατικοποίηση των ρυθμών φοίτησης να εντείνεται, με την επιβολή αλυσίδων (δηλαδή προαπαιτούμενων μαθημάτων)στα 5 από τα 8 τμήματα της σχολής, σε συνδυασμό με υποχρεωτικές εργασίες και προόδους σε αρκετά μαθήματα. Επίσης, με την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων σε 2 τμήματα, βλέπουμε ότι το πτυχίο μας μετατρέπεται σε έναν ατομικό φάκελο προσόντων, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να διαπραγματευτούμε συλλογικά, όταν ενταχθούμε στην αγορά εργασίας.

Επιπρόσθετα η απουσία από το πανεπιστήμιο μας τόσο συλλογικών αναπαραστάσεων όσο και χώρων συνάντησης (λχ κυλικείο), δραστηριοτήτων κοκ εντείνει ακόμη περισσότερο τη λογική απάθειας και συναίνεσης.  Τα παραπάνω δημιουργούν μια καθημερινότητα που απέχει σημαντικά από το Πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε και χρειαζόμαστε, ένα πανεπιστήμιο- άρρηκτα συνδεδεμένο με τις κοινωνικές ανάγκες -χώρο κοινωνικοποίησης πολιτικοποίησης και πολιτιστικής αναφοράς.

Κόντρα, λοιπόν, στην κυρίαρχη αντίληψη που μας θέλει υπάκουους και φοβισμένους, που μας θέλει να μην αγωνιζόμαστε και να μην ονειρευόμαστε, εμείς απαντάμε με αυτοοργάνωση, συλλογική συνείδηση και συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες! 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s