Πρωτομαγιά : Λουλούδια vs Επιβίωση

atlaisana

Μετράμε ήδη επτά χρόνια από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και όχι μόνο δεν βλέπουμε φως στο τούνελ αλλά η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται. Εν μέσω, λοιπόν, της οικονομικής κρίσης που το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού γέννησε, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κάθε κυβέρνηση (με τις ευλογίες πάντα της Ε.Ε και του ΔΝΤ) ακολουθεί ως «τον μοναδικό δρόμο για έξοδο από την κρίση» εντείνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες στο λαό, με απλά λόγια, κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους, και τους φτωχούς φτωχότερους. Πιο συγκεκριμένα, τα κυριότερα αποτελέσματα των παραπάνω πολιτικών είναι η εκτόξευση της ανεργίας στο 27% (στους νέους 45%), η θέσπιση ενός υποκατώτατου μισθού στα 400€ και συνολικά η μείωση μισθών και συντάξεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (αεροδρόμια, τρένα, λιμάνια) και η διάλυση του κράτους πρόνοιας. Παράλληλα, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας είναι πλέον συχνό φαινόμενο αφού οι πολίτες αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις απάνθρωπες απαιτήσεις τραπεζών, εφορίας κλπ. Στο πλαίσιο αυτών των πολιτικών, το «Success Story» ανάπτυξης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περνάει μέσα από την επίθεση στον κόσμο της εργασίας.

ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Είναι φανερό πως το νέο εργασιακό νομοσχέδιο συνεχίζει και οξύνει την επίθεση στον κόσμο της εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, οι νόμοι που θεσπίστηκαν τα χρόνια της κρίσης έρχονται να ελαστικοποιήσουν όλο και περισσότερο τις σχέσεις εργασίας (προσαρμογή δηλαδή των σχέσεων εργασίας στις ανάγκες κάθε εργοδότη πχ. part-time jobs, zero-hour contracts κλπ. à κατάργηση ολοένα και περισσότερων δικαιωμάτων των εργαζομένων), να απελευθερώσουν τις ομαδικές απολύσεις ειδικά στις μεγάλες επιχειρήσεις, να καθιερώσουν την ανασφάλιστη εργασία (επομένως οι εργοδότες δεν κολλάνε ένσημα στους εργαζόμενους με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μην μπορούν να βγουν για παράδειγμα στη σύνταξη όταν συμπληρώσουν τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων), να καταργήσουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (άρα οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να διαπραγματευτούν με ενιαίο τρόπο τα εργασιακά τους δικαιώματα) και τέλος να καθιερώσουν τον υποκατώτατο μισθό των 400€. Παράλληλα, όσοι εν τέλει δεν κατάφεραν να βρουν δουλειά έρχονται αντιμέτωποι με ένα διαλυμένο κοινωνικό κράτος με υποτυπώδη επιδόματα ανεργίας. Το νέο νομοσχέδιο όμως δεν επηρεάζει μόνο τους σημερινούς εργαζομένους αλλά κι εμάς τους ίδιους ως τους εργαζόμενους της επόμενης μέρας.

ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ

Οι μεταρρυθμίσεις στους χώρους δουλειάς πάνε πακέτο με αντίστοιχες κινήσεις στον χώρο τις εκπαίδευσης. Κινήσεις που έρχονται να μας «προετοιμάσουν» για ένα ζοφερό εργασιακό μέλλον. Έτσι, η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχίζεται με κύριο άξονα την επίθεση στην εργασιακή μας προοπτική. Η κατεύθυνση του υπουργείου είναι να μηδενίσει την αξία των πτυχίων μας βάζοντας μας σε μια διαδικασία συνεχούς επανακατάρτησης. Αυτό επιτυγχάνεται με την διάσπαση των πτυχίων, με τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών (βλ. Μάρκετινγκ), την εφαρμογή πιστωτικών μονάδων και το γεγονός ότι η απόκτηση μεταπτυχιακού έχει γίνει απαραίτητη προϋπόθεση για να βγούμε στην αγορά εργασίας. Παράλληλα η υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων (από τη μία ως αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών, από την άλλη ως επιλογή της κυβέρνησης για επιβολή πιο επιθετικών μεταρρυθμίσεων στο χώρο της παιδείας) έρχεται να μετακυλήσει το κόστος φοίτησης σε εμάς αλλά και να οδηγήσει τα ιδρύματα σε αναζήτηση πόρων απ’ τον ιδιωτικό παράγοντα ή την ΕΚΤ.  Παρόλη όμως την επίθεση του υπουργείου παιδείας και της κυβέρνησης στα ιδρύματα, πολλοί φοιτητικοί σύλλογοι από την αρχή της ακαδημαϊκής περιόδου έχουν δείξει ότι είναι αποφασισμένοι να μην κάνουν ούτε βήμα πίσω ώστε οι φοιτητές και η νεολαία να ζήσει διαφορετικά. Από τον αγώνα των πολυτεχνικών σχολών ενάντια στις κλάσεις μηχανικών μέχρι και αυτόν των φυσικομαθηματικών σχολών και της φιλοσοφικής ενάντια στην κατάργηση της διδακτικής επάρκειας αλλά και της νομικής ενάντια της θέσπισης διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, βλέπουμε ότι το φοιτητικό κίνημα είναι ζωντανό και μέσω της μαζικοποίησης του μπορούμε να ξαναπεριγράψουμε έναν δρόμο ρήξης,ανατροπής και εν τέλει νίκης απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική.

ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 

d04174607d38989eeff58c09619958c1Την 1η Μάη 1886, 600.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γινόντουσαν σε όλες τις ΗΠΑ και δεκάδες χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους του Σικάγο, σε μια πορεία στην οποία η αστυνομία απάντησε με πυρά. Έτσι κατακτήθηκε το 8ωρο. Επειδή, λοιπόν, όπως δείχνει η Εργατική Πρωτομαγιά τα δικαιώματά μας κατακτιούνται μέσα από τους συλλογικούς αγώνες και τη συνδικαλιστική πάλη, έτσι και τώρα για την ανάκτηση της εργασιακής μας προοπτικής και των εργασιακών δικαιωμάτων μας, καλούμαστε να ξαναβρούμε το δρόμο της συλλογικής οργάνωσης και να αγωνιστούμε για να πάρουμε το μέλλον μας πίσω.

Γι’ αυτά και άλλα τόσα την 1η Μάη 2017 ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Μαζί με τους φοιτητικούς Συλλόγους πλάι στους εργαζομένους 

Διεκδικούμε το μέλλον που μας αξίζει!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s