Από τον αγώνα του πολυτεχνείου στις μάχες του σήμερα !

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε ένα κομβικό σημείο του αντιδικτατορικού αγώνα και έδειξε ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μπορούν να πρωτοστατήσουν με νικηφόρο τρόπο στους κοινωνικούς αγώνες.  Ένα από τα συμπεράσματα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που είναι σημαντικό να κρατάμε στο σήμερα είναι το πώς τα Πανεπιστήμια μπορούν να αποτελέσουν κέντρα αγώνα και να πυροδοτήσουν λαϊκές εξεγέρσεις .Στη σημερινή συγκυρία που η νεολαία συνεχώς πλήττεται λόγω των μνημονιακών πολιτικών κυβέρνησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης , με σχετικές αναδιαρθρώσεις στον τρόπο που σπουδάζει και δουλεύει, είναι απαραίτητο ο συλλογός μας να συζητήσει γύρω από αυτά και να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις.

Ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα τι έρχεται να φέρει ο νόμος Γαβρόγλου

  1. Βαθαίνει τις αναδιαρθρωτικές τομές που πέρασαν σε ένα προηγούμενο διάστημα στην τριτοβάθμια, είτε μιλάμε για εφαρμογή των ECTS, είτε για αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Τα μέτρα αυτά, αν τα δούμε παράλληλα με τις αναδιαρθρώσεις στην δευτεροβάθμια είναι ξεκάθαρο ότι προωθούν μια λογική διάσπασης και αποσυλλογικοποίησης των πτυχίων μας, με στόχευση την αντικατάσταση των πτυχίων μας αλλά και του απολυτηρίου με έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Αντιλαμβανόμαστε το πως αυτό μας απομακρύνει από ισχυρά και ενιαία πτυχία, καθώς και δυσκολεύει τους όρους διαπραγματευσής μας στην ήδη ασφυκτιώσα αγορά εργασίας. Είναι ξεκάθαρο το πως αυτό αποτελεί βασική στόχευση του νέου νόμου, αν δούμε και το πως εντείνεται η απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία μας σε μια σειρά από σχολές, όπως οι καθηγητικές με την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας.
  2. Εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο την φοιτητική μας καθημερινότητα εντύνοντας την κατεύθυνση για μαθήματααλυσίδες (προαπαιτούμενα) στην προσπάθεια να εμπεδωθεί ένα μοντέλο full-time φοιτητήκαι αργότερα εργαζομένου-, πειθήνιου και υποταγμένου στις απαιτήσεις του κάθε καθηγητή –και στη συνέχεια εργοδότη.
  3. Σε μια σειρά από σχολές, κανονικοποιεί τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά αφού δίνει το ελεύθερο στις διοικήσεις των πανεπιστημίων να ορίσουν άνευ ορίου δίδακτρα ακόμα και σε προγράμματα που μέχρι τώρα ήταν δωρεάν, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τους όρους φοίτησης αποκλείοντας έτσι ένα μέρος των φοιτητών που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Παράλληλα σε σχολές σαν την ΑΣΟΕΕ, όπου στα μεταπτυχιακά τα υψηλά δίδακτρα είναι μια παγιωμένη κατάσταση, γίνεται μια προσπάθεια μαζικοποίησης των μεταπτυχιακών προγραμμάτων με σκοπό οι φοιτητές να μπαίνουν σε μια κατάσταση συνεχούς επανακατάρτισης και εξειδίκευσης. Αυτό φαίνεται καθώς εγκαθιδρύεται στα μεταπτυχιακά προγράμματα ένα 30% φοιτητών που απαλάσσονται από τα δίδακτρα. Αυτοί είναι είτε οι φοιτητές των οποίων το ετήσιο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 8 .500  ευρώ οικογενειακό και 6.000 ευρώ ατομικό ή όσοι προσφέρουν υπηρεσίες αποκλειστικά ακαδημαϊκού περιεχομένου, χωρίς να ορίζεται ποιο θα είναι αυτό καλύπτοντας επί της ουσίας οποιοδήποτε άλλο λειτουργικό κενό(σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μιλάμε και για μερική κάλυψη των διδάκτρων). Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια οικοδόμησης μιας σχέσης ανταποδοτικότητας μεταξύ φοιτητών και Πανεπιστημίου.
  4. Ήδη τα τελευταία χρόνια, και λόγω της οξυμένης υποχρηματοδότησης στην Παιδεία τον καιρό των μνημονίων, βλέπουμε πτυχές της φοιτητικής μέριμνας να περνούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο(σίτιση-στέγαση-συγγράμματα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και στην ΑΣΟΕΕ τον τελευταίο καιρό το ζήτημα της σίτισης στις εστίες(ΦΕΑ), όπου το εστιατόρειο έκλεισε με ευθύνη τόσο της λέσχης ΑΣΟΕΕ(και άλλων σχολών όπου στεγάζονται εκεί φοιτητές πχ. ΠΑΝΤΕΙΟΤΕΙ) όσο και του ΙΝΕΔΙΒΙΜ (ίδρυμα νεολαίας και δια βίου μάθησης) που έχει αναλάβει μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης και συντήρησης. Με το νόμο Γαβρόγλου ενσχύεται και αυτονομείται η συμμετοχή των ΕΛΚΕ (Ειδικός Λογαριασμός Κονδυλίων Έρευνας) και επιτρέπεται η χορήγηση κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα, μέχρι και από ιδιωτικές χορηγίες χωρίς συγκεκριμένα ακαδημαϊκά κριτήρια, με αποτέλεσμα να εντύνεται η Ιδιωτοικονομική λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Πέρα από τις βασικές αναδιαρθρωτικές του τομές, η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο ως μια δημοκρατική τομή στην τριτοβάθμια, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική. Ο νόμος για την παιδεία ενώ στο σύνολο του είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με τις επιταγές της ΕΕ και του ΟΟΣΑ , η κυβέρνηση χρησιμοποιεί 2 συγκεκριμένες πτυχές του νόμου για να στήσει ένα δίπολο «προοδευτικών δυνάμεων» και δεξιάς ανάμεσα σε αυτήν και την αντιπολίτευση. Πιο συγκεκριμένα:

  1. Η θεσμοθέτηση της συνδιοίκησης, της συμμετοχής δηλαδή, των φοιτητών στα όργανα διοίκησης με ένα ποσοστό 10%. Βέβαια, πέρα από το γεγονός ότι το ποσοστό αυτό είναι προαιρετικό και ελάχιστο προκειμένου οι ίδιοι οι φοιτητές να ορίσουν τις αποφάσεις, η εκλογή των εκπροσώπων προβλέπεται να γίνετε μέσω εκλογών ανά τμήμα με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών δυνάμεων, φορέων που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα για συλλογική σκέψη και πράξη και αντικατάστασης τους με 15μελή «εκπροσώπων».
  2. Σίγουρα σε μια σειρά από συστημικά μέσα θα έχουμε ακούσει το πως ο ν. Γαβρόγλου επαναφέρει το άσυλο. Η δήθεν επαναφορά του ασύλου αποτελεί στην πραγματικότητα «επιστροφή» στην αντίστοιχη διάταξη του ν/σ Γιαννάκου. Δεν κατοχυρώνεται, δηλαδή, όπως το 82, μετά από πιέσεις του φοιτητικού κινήματος, αναγνωρίζοντας τα πανεπιστήμια ως κέντρα αγώνα για τη σπουδάζουσα νεολαία αλλά περιγράφεται με όρους ακαδημαϊκού ασύλου στο οποίο η αστυνομία μπορεί να επέμβει όποτε ο κάθε πρύτανης κρίνει αναγκαίο. Στην περίπτωση της ΑΣΟΕΕ και σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα έχει σημασία να εμβαθύνουμε σε αυτό το ζήτημα και πέρα από το κομμάτι του νόμου, ιδιαίτερα μετά από την απόφαση της συγκλήτου πριν λίγες μέρες, για διακοπή της εκπαιδευτικής λειτουργίας του ΟΠΑ με αφορμή την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη σχολή λόγω της παρουσίας τοξικο-εξαρτώμενων ατόμων στο χώρο του Πανεπιστημίου. Το ζήτημα είναι λοιπόν πιο επίκαιρο από ποτέ. Προκείται ουσιαστικά για ένα πρωτοφανές γεγονός, ένα νέου τύπου λοκ άουτ, όχι σαν αυτά που είχαμε συνηθίσει με ΜΑΤ και χημικά, αλλά με δημοσιογράφουςΕίναι ξεκάθαρο ότι η σύγκλητος παίρνει πολιτική επιλογή να περάσει σε μια κατεύθυνση για σχολές φυλασσόμενες με security. Αυτό φαίνεται και από την ήδη φύλαξη από security και εγκατάσταση κάμερας στο νέο κτήριο της ΑΣΟΕΕ στην Τροίας. Όταν απευθυνθήκαμε στον αντιπρύτανη για το ζήτημα ο ίδιος δεσμεύτηκε ότι δεν θα καταπατηθεί το άσυλο, αλλά μας ανέφερε ότι η σχολή είναι πιθανόν να μείνει κλειστή για αρκετές μέρες μέσα στο επόμενο διάστημα άμα δεν λυθεί το ζήτημα. Ο νέος νόμος , λοιπόν, λύνει τα χέρια στην πρυτανεία να κλείνει την σχολή με το έτσι θέλω , χωρίς να λογοδοτεί στους φοιτητές. Εδώ είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι στο ζήτημα των τοξικοεξαρτόμενων ανθρώπων, ο σύλλογος πρέπει να πάρει θέση αλληλεγγύης .Σε μία κίνηση του κράτους που στοχεύει στην πολιτική απονομιμοποίηση και εκφυλισμό του ασύλου βλέπουμε και τη δημιουργία χώρων διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών κοντά σε σχολές( όπως συμβαίνει και στην ΑΣΟΕΕ). Μέσα σε αυτή την κατάσταση που δημιουργείται το κράτος δεν επιτίθεται στα κυκλώματα ναρκωτικών, αλλά στους τοξικο-εξαρτώμενους που αποτελούν στην πραγματικότητα τους εκμεταλλευόμενους αυτών των κυκλωμάτων. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση εμείς οφείλουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο πρόβλημα των ναρκωτικών και να διεκδικούμε την ύπαρξη κρατικών δομών υποστήριξης με στόχο την απεξάρτηση και την επανένταξη αυτών των ατόμων στην κοινωνία.

Είναι απαραίτητο οι σύλλογος να δώσει την μάχη για την πραγματική κατοχύρωση του ασύλου, μακριά από λογικές που θέλουν τις σχολές φυλασσόμενες από δυνάμεις καταστολής και security. Ένας αγώνας που θα στοχεύει στην αναγκαία ιδεολογική και πολιτική επανακατοχύρωση του ασύλου από την γενιά μας. Ένας αγώνας που αν στραφούμε στην συλλογική εμπειρία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, περνάει μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες, την ελεύθερη έκφραση εντός του συλλόγου αλλά και στο δικαίωμα για συνδικαλιστική δράση. Όλα αυτά σίγουρα διαπνέονται και από την αναγκαία πάλη για επανοικειοποίηση του χώρου του Πανεπιστημίου, και τον ορισμό του ως έναν χώρο κοινωνικό, χώρο πολιτικής και πολιτιστικής αναζήτησης σε κατεύθυνση ανασυγκρότησης του συλλόγου μας.

Με αυτό τον τρόπο ο ίδιος ο σύλλογος θα μπορέσει να υπερασπιστεί το άσυλο, αλλά και να αγωνιστεί συνολικά ενάντια στις πτυχές του νόμου αλλά και σε όσα τον πλήττουν. Όπως σε ένα προηγούμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα κατάφερε  και άσκησε πιέσεις συλλογικά και πανελλαδικά γύρω από το ζήτημα των συγγραμμάτων, έτσι θα πρέπει να συνεχίσουμε και τώρα μαχόμενοι συνολικά ενάντια τον νόμο Γαβρόγλου,. Αυτό σίγουρα ξεκινάει από την συμμετοχή στην πιο αμεσοδημοκρατική διαδικασία του συλλόγου, την γενική συνέλευση!

ΌΛΟΙ , ΌΛΕΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14/11 , 13.00 ΣΤΟ Α!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s