Κάλεσμα σε ανοιχτή πολιτική συζήτηση σχημάτων ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ

8/5 στην ΑΣΟΕΕ

Η περίοδος που βρισκόμαστε χαρακτηρίζεται από την ένταση των πολεμικών συγκρούσεων και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων , πράγμα που αντικατοπτρίζεται  κυρίως στην κατάσταση στη Συρία, με τις τελευταίες εξελίξεις να θέλουν την επέμβαση της Αμερικής και της Τουρκίας, να οξύνει τις πολεμικές συρράξεις. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει και επηρεάζεται από την Ελλάδα, η οποία ως μέλος του ΝΑΤΟ έχει αναβαθμίσει το ρόλο της στη Μεσόγειο , με την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών και την αναβάθμιση της σχέσης με τις ΗΠΑ. Αυτή η συγκυρία ορίζει και τα καθήκοντα της αριστεράς όπου είναι αναγκαίο στο σήμερα, να μιλήσει ξεκάθαρα για απεγκλωβισμό των χωρών από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, και να συγκροτήσει μαζικό, αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα με κύριο σύνθημα την ειρήνη μεταξύ των λαών.

Την ίδια στιγμή,  στα εγχώρια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , καταφέρνει λόγω της ύφεσης όπου βρίσκεται το λαϊκό κίνημα, να περνάει μια σειρά από μέτρα πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις επιταγές της ΕΕ, ενώ παράλληλα συγκροτεί μια αφήγηση για «έξοδο από τα μνημόνια».  Σίγουρα οι δυνάμεις της αριστεράς έχει σημασία να αναδεικνύουν, το ότι στην πραγματικότητα η έξοδος από την μνημονιακή πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό που μπορεί να παρουσιάζει η κυβέρνηση, καθώς παρά την υποτιθέμενη έξοδο , θα συνεχιστεί το καθεστώς επιτροπείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Αυτό σημαίνει μείωση των μισθών και των συντάξεων, δουλειά σε καθεστώς επισφάλειας, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και άνοιγμα για την κατάργηση της απεργίας( ν. Για 50 +1). Βέβαια η κατάργηση των εργασιακών, συλλογικών δικαιωμάτων, συνδυάζεται με την ίδια την όξυνση της καταστολής αλλά και την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, όπως έχουμε δει σε μια σειρά από περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα( Ηριάννα -Περικλής- Β. Δημάκης).  Ιδιαίτερα σημαντική  είναι η περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου και η επανεξέταση της υπόθεσης του,  παρά την αθώωση του, κίνηση από πλευράς του αντιπάλου που καταδεικνύει όσο πιο εμφανώς γίνεται ,το πόσο σκληρή και ποιοτικά αναβαθμισμένη θα είναι η στάση απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο/η και τις διεκδικήσεις μας.

Σε όλους αυτούς τους κόμβους που έχουμε αναγνωρίσει γύρω από την κεντρική πολιτική συγκυρία, έχει μια σημασία τα ριζοσπαστικά αριστερά σχήματα στις σχολές να δώσουν απαντήσεις, όχι μόνο σε επίπεδο ρητορείας, αλλά και να συζητήσουν γύρω από τις πρακτικές που μπορούν στον εκάστοτε κοινωνικό χώρο να συγκροτήσουν αντιΕΕ και αντικυβερνητική πρακτική. Με τρόπο που θα μπορεί όντως να συνδεθεί και με την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο και πως παλεύουμε εκεί τις επιμέρους αιχμές.

Αυτή τη στιγμή, και με βάση την εμπειρία της φετινής χρονιάς μπορούμε να πούμε πως η επίθεση στο Πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή πραγματώνεται τόσο γύρω από το χτύπημα στο δημόσιο, δωρεάν χαρακτήρα του, και στη δυνατότητα να τελειώσουμε τις σπουδές μας με αξιοπρεπείς όρους όσο και στην επίθεση στην εργασιακή προοπτική της νεολαίας, με την απόσπαση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία αλλά και τις συνθήκες εργασίας που ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες μετά το τέλος των σπουδών μας (ανασφάλιστη, ελαστική, επισφαλής εργασία). Αρχικά , η ίδια η αναδιάταξη του χάρτη των Πανεπιστημίων, αλλά και των επαγγελματικών δικαιωμάτων όπως αυτή πραγματώθηκε με την δήθεν ανωτατοποίηση του ΤΕΙ Αθήνας σε ΠΔΑ, με την κατεύθυνση εισαγωγής των κλάσεων των μηχανικών, την προσπάθεια απόσπασης της διδακτικής επάρκειας αλλά και με τις διάφορες διασπάσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων ,δημιούργησαν νέες αναγκαιότητες από πλευράς φοιτητικού κινήματος.

Στη σημερινή συγκυρία, αιτήματα φοιτητικής καθημερινότητας που αγγίζουν άμεσα τους φοιτητές,  φαίνεται να μπορούν να βάλουν αναχώματα και να συγκροτήσουν κινηματικές αντιστάσεις(βλ. Χανιά, Ξάνθη κλπ.). Όπως επίσης η παρέμβαση ενάντια στη διάλυση του Δημόσιου, Δωρεάν πανεπιστημίου, όπως ήταν αυτός για τα συγγράμματα στην αρχή της χρονιάς, αλλά και γύρω από τις εστίες, βλ. Κατάληψη ΙΝΕΔΙΒΙΜ έδειξε την αναγκαιότητα οι σύλλογοι να αντιπαλέψουν την διάλυση βασικών δικαιωμάτων των φοιτητών, και να συγκροτήσουν αντιστάσεις. Τέλος ο αγώνας των συλλόγων αλλά και των εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της διδακτικής επάρκειας και η άμεση αντιπαράθεση με το υπουργείο παιδείας και το νόμο Γαβρόγλου δείχνουν τη σημασία σύνδεσης των φοιτητικών αγώνων με το εργασιακό μας μέλλον, ακριβώς γιατί έτσι το αντιλαμβάνεται και η ίδια η φοιτητιώσα νεολαία.

Σε αυτό σημείο είδαμε πως η μετωπική πολιτική όταν γίνεται με όρους αμφίδρομης σχέσης με τους συλλόγους, μπορεί όντως να βάζει σε μια κινηματική διαδικασία τους φοιτητικούς συλλόγους, αυτοί να βάζουν αναχώματα, να δημιουργούν αντιστάσεις, να πετυχαίνουν νίκες (ΤΕΙ-ΦΛΣ). Ταυτόχρονα  η ίδια η κίνηση των συλλόγων είναι αυτή που μπορεί να κάνει ουσιαστική οποιαδήποτε μετωπική διαδικασία, ακριβώς γιατί γίνεται βασισμένη πάνω στην ίδια την πραγματικότητα και τις αναγκαιότητες του κινήματος και όχι με εγκεφαλικά σχέδια. Στη βάση της εμπειρίας στο ΤΕΙ και τη Φιλοσοφική, έχει σημασία να δούμε και να εμβαθύνουμε στην απαραίτητη μεθοδολογία που μπορεί η αριστερά να παρεμβαίνει στο σήμερα και στους μεγάλους συλλόγους.

Μια παρόμοια μεθοδολογία αναγνώρισης της βασικής αιχμής στο σύλλογο, και παραγωγής πολιτικής μέσω της ενωτικής πρωτοβουλίας, ακολουθήσαμε κι εμείς στην ΑΣΟΕΕ, καλώντας τμηματικές συνελεύσεις με κεντρικό κόμβο την κατοχύρωση της πτυχιακής εξεταστικής, κόντρα στην εντατικοποίηση και με στόχο την αναζωπύρωση των διαδικασιών του συλλόγου μας.

 Οι κινηματικές εξάρσεις ωστόσο του τελευταίου διαστήματος έχουν βρει την αριστερά που έχει αναφορά στο φοιτητικό κίνημα σε κατάσταση αμηχανίας και αδυναμίας κυρίως στο να καταφέρει τα επιμέρους αυτά ξεσπάσματα να τα ενοποιήσει σε κεντρικό επίπεδο , να τα καθοδηγήσει ώστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε για αγώνες που θα κερδίσουν και θα έχουν διάρκεια. Τα σχήματα ανά σχολή αλλά και κεντρικά οφείλουν να αποτιμήσουν ειλικρινά τις κινήσεις τους, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να σκύψουν το κεφάλι πάνω από τα προβλήματα του κόσμου των σχολών και να επανασχεδιάσουν με κατεύθυνση την ανασυγκρότηση των συλλόγων και της πολιτικής ζωής εντός τους και κατ’ επέκταση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.

Στη βάση των κινήσεων λοιπόν που συγκροτήθηκαν γύρω από αυτούς τους κόμβους τον τελευταίο χρόνο, έχει σημασία να συζητήσουν  τα σχήματα  των τριών μορφωμάτων από κοινού. Η συζήτηση αυτή είναι λάθος να γίνεται μόνο πριν τις φοιτητικές εκλογές και με μοναδικό θέμα αυτές. Για εμάς θα έπρεπε να γίνεται με πλατύς όρους με κύριο στόχο και άγχος τον κοινό σχεδιασμό γύρω από από το φοιτητικό κίνημα, ώστε αυτό να βγει στο προσκήνιο καθώς και την προσπάθεια ανάδειξης πανελλαδικού πανεκπαιδευτικού φοιτητικού κινήματος που θα επιφέρει νίκες και θα είναι επικίνδυνο. Ως κομμάτι αυτής της διαδικασίας θα αντιλαμβάνεται και θα συζητάει και για τις εκλογές.

Να δούμε συλλογικά πώς μπορούμε να συνολικοποιήσουμε τις επιμέρους κινήσεις, και να βγάλουμε πολιτικά εξαγόμενα σε σχέση με την κίνησή μας το προηγούμενο διάστημα. Πώς θα μπορέσει η αριστερά να ενοποιηθεί στη βάση της πρακτικής της και να παλέψει ενάντια στο κλίμα αποπολιτικοποίησης που επικροτούν οι δυνάμεις της ΠΑΣΠ-ΔΑΠ ή τον αναχωρητισμό της ΚΝΕ. Πως θα καταφέρει η αριστερά να εκφράσει και να εμπλέξει στη συζήτησή της και το ανένταχτο δυναμικό εντός των σχολών που αντιλαμβάνεται την ανάγκη να παλέψει αλλά δεν βλέπει τον εαυτό του σε κανένα από τα υπάρχοντα μορφώματα. Πως εν τέλει θα καταφέρει να συγκροτήσει ισχυρό και μαζικό μπλοκ απάντησης που θα μετράει νίκες εις βάρος του αστικού στρατοπέδου.

Για όλα τα παραπάνω  καλούμε την Τρίτη 8/5 όλα τα σχήματα των τριών μορφωμάτων στην ΑΣΟΕΕ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s