ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ! ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ !

 

 

Advertisements

Πρωτομαγιά : Λουλούδια vs Επιβίωση

atlaisana

Μετράμε ήδη επτά χρόνια από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και όχι μόνο δεν βλέπουμε φως στο τούνελ αλλά η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται. Εν μέσω, λοιπόν, της οικονομικής κρίσης που το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού γέννησε, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κάθε κυβέρνηση (με τις ευλογίες πάντα της Ε.Ε και του ΔΝΤ) ακολουθεί ως «τον μοναδικό δρόμο για έξοδο από την κρίση» εντείνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες στο λαό, με απλά λόγια, κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους, και τους φτωχούς φτωχότερους. Πιο συγκεκριμένα, τα κυριότερα αποτελέσματα των παραπάνω πολιτικών είναι η εκτόξευση της ανεργίας στο 27% (στους νέους 45%), η θέσπιση ενός υποκατώτατου μισθού στα 400€ και συνολικά η μείωση μισθών και συντάξεων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (αεροδρόμια, τρένα, λιμάνια) και η διάλυση του κράτους πρόνοιας. Παράλληλα, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας είναι πλέον συχνό φαινόμενο αφού οι πολίτες αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις απάνθρωπες απαιτήσεις τραπεζών, εφορίας κλπ. Στο πλαίσιο αυτών των πολιτικών, το «Success Story» ανάπτυξης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περνάει μέσα από την επίθεση στον κόσμο της εργασίας.
Συνέχεια

Η αλληλεγγύη θα νικήσει ! 18Μ: Ημέρα Αντιφασιστικής Δράσης

Βγαίνουμε στο δρόμο για την ακύρωση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας

Είναι γεγονός πως τα τελευταία 8 χρόνια ζούμε τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και μια ταυτόχρονη προσπάθεια από το ίδιο το σύστημα να την ξεπεράσει με πολιτικές λιτότητας. Αυτό το βλέπουμε έντονα στη χώρα μας με την υπογραφή τριών μνημονίων των οποίων ζούμε καθημερινά τις συνέπειές τους. Το ξέσπασμα του προσφυγικού και η αδυναμία της ΕΕ και του ίδιου του συστήματος να το διαχειριστούν σε συνδυασμό με την άνοδο του φασισμού σε πολλές χώρες της ΕΕ αναδύουν εκ νέου την ανάγκη για ένα σύγχρονο πανευρωπαϊκό αντιφασιστικό αντιρατσιστικό κίνημα, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας της ΕΕ με εναρκτήριο σημείο τις 18 Μαρτίου του 2016.

Τι γίνεται όμως εκεί έξω ?           

FreedomToMoveStayReturnΗ 18 Μαρτίου δεν είναι μία τυχαία ημερομηνία αλλά η ημέρα υπογραφής της  συμφωνίας ντροπής ΕΕ-Τουρκίας. Η συγκεκριμένη συμφωνία  παρουσιάζει την Τουρκία ως ασφαλή χώρα παρά την διακυβέρνηση της από τον ξενοφοβικό δικτάτορα Ερντογάν και τις συνεχείς αναταραχές στο εσωτερικό της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να της επιστρέφονται όσοι η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί «λαθραίους», να της χορηγείται πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 3 δις για την «ανθρώπινη» διαχείριση τους, να υψώνει φράχτες και στρατιωτικοποιεί τα σύνορα.  Ένα χρόνο μετά συνεχίζονται οι προσφυγικές ροές καθώς η ΕΕ μαζί με την υπόλοιπη «πολιτισμένη Δύση» συνεχίζουν αμείωτα τους πολέμους και κλιμακώνουν τη ρατσιστική και αντιπροσφυγική πολιτική τους.                 

Στο διεθνές πεδίο, παρατηρείται η άνοδος της ακροδεξιάς τόσο στην Αμερική με την εκλογή  του Τραμπ όσο και στην Ευρώπη με τις επερχόμενες εκλογές σε Γαλλία και Ολλανδία αλλά και το φασιστικό καθεστώς στην Ουκρανία. Απ’ όλη αυτή την κατάσταση η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση, το νεοναζιστικό μόρφωμα Χρυσή Αυγή μετά από μία περίοδο αδράνειας κάνει την επανεμφάνιση της. Αυτή τη φορά στόχος είναι οι πρόσφυγες που εγκλωβίζονται στην Ελλάδα λόγω της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Βέβαια και η ίδια  η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δείχνει την παντελή ανικανότητα της να διαχειριστεί τους πρόσφυγες παρέχοντας άθλιες συνθήκες διαβίωσης αλλά ταυτόχρονα κάνει τα στραβά μάτια στις διάφορες ρατσιστικές παρεμβάσεις που πλέον έχουν επεκταθεί σε σχολεία και άλλους κοινωνικούς χώρους. Συνέχεια

Στις 8 Μάρτη δεν πάμε για ψώνια, κατεβαίνουμε στο δρόμο!

Στη Λάρισα πριν λίγους μήνες ένα κοριτσάκι δεκατεσσάρων χρονών βιάστηκε από μέλη της οικογένειάς του και στη συνέχεια εκδόθηκε σε «φίλους» της οικογένειας, στο Βόλο μια φοιτήτρια ξυλοκοπήθηκε από καθηγητή της σχολής της και προχθές που περνούσες το δρόμο σου φωνάξανε και σου σφυρίξανε, γύρω στις 3 φορές. Σε αυτή τη φάση είναι που σταματάμε να μιλάμε για «μεμονωμένα περιστατικά»  και αντιλαμβανόμαστε ότι μάλλον τα ζητήματα του σεξισμού, της πατριαρχίας και της κουλτούρας του βιασμού είναι κάθε άλλο παρά ανεπίκαιρα.

 Η ισότητα των δύο φύλων για πολλούς είναι κάτι δεδομένο για τον 21ο αιώνα και για τις δυτικές κοινωνίες. Παρόλα αυτά στην Αμερική έχουμε έναν εκλεγμένο πρόεδρο με ξεκάθαρα σεξιστική και ρατσιστική ρητορεία που λέει ανοιχτά πως τις γυναίκες πρέπει να «grab ‘em by the pussy», στην Πολωνία είχαμε πριν λίγους μήνες ένα νομοσχέδιο που πήγε να ποινικοποιήσει τις εκτρώσεις( τον οποίο το φεμινιστικό κίνημα πήγε πίσω), στη Ρωσία βλέπουμε νόμους που καθιστούν την ενδοοικογενειακή βία πταίσμα(δηλαδή ο δράστης μπορεί να γλιτώσει με 15 μέρες φυλακή ή ένα πρόστιμο),ενώ στη Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε 62 εκατομμύρια καταγεγραμμένα θύματα σεξουαλικής ή σωματικής βίας, και σχεδόν σε όλες τις χώρες οι γυναίκες υποαντιπροσωπεύονται στους εκπροσωπευτικούς θεσμούς (τυπικό  παράδειγμα η ελληνική βουλή). Συνέχεια